مىگويد : « پسر ابو قحافه ( ابا بكر ) و پسر خطّاب در عمل به حق ، از تو بهتر نبودند . » « 1 » بنابراين جاى شگفتى نيست كه امام عليه السّلام به ستايش خليفه دوم پرداخته است . ابن ابى الحديد در شرح اين خطبه ، بيش از هشتاد صفحه سخن گفته و برخى شارحان ديگر نيز آن را در حدود چهل صفحه شرح كرده‌اند . « 2 » بنابراين هيچ كس با وجود نظر امام عليه السّلام نبايد به خود اجازه مخالفت و اظهارنظر مخالف بدهد . آن‌چه براى امام عليه السّلام مهم‌تر است ، خشنودى عموم مردم از حاكمانشان است . آن حضرت در جاى ديگرى فرموده است : « تا زمانى كه امور مسلمانان به سلامت باشد و تنها به من ستم روا داشته شود ، مخالفت و اعتراضى نمىكنم ؛ چه اين‌كه پاداش خود را از خدا خواسته و در زينت‌هاى دنيا با شما رقابت نمىكنم . »

--> ( 1 ) . « و ما ابن أبي قحافة ، و لا ابن الخطّاب بأولى به عمل الحقّ منك » نهج البلاغه : خطبه 164 . ( 2 ) . برخى شارحان اشاره كرده‌اند كه عبارات اين خطبه در اصل از « صيحة » دختر « حنتمه » است . امام عليه السّلام آنها را در اين‌جا نقل مىكند . نك : كنز العمال : 12 / 700 ح 36085 ؛ تاريخ دمشق : 44 / 457 .